2026 – Camperreis UK + Ireland (Dag 43)

Woensdag 15 juli: Doolin & fietsen door The Burren

Om die hoofdkoppelingscilinder zo snel mogelijk hier te krijgen, had ik gisteren ook al een lijntje uitgezet bij René, de monteur van mijn garage in Nederland. Hij heeft het uitgezocht en vanmorgen wist hij te vertellen dat het er met DHL Express vóór morgen (donderdag) 18.00 uur zou zijn. Dat zou fantastisch zijn! En als Steve het er dan vrijdagochtend ook nog in kan zetten, kunnen we weer verder. Dat is in gang gezet en nu fingers crossed dat het er morgen inderdaad is, dat het dan ook nog eens het goede onderdeel is én dat Steve er vrijdagochtend tijd voor heeft. We gaan het zien.

De zon schijnt alweer volop. Die Ieren weten niet wat ze meemaken; dit hebben ze nog nooit beleefd. Op deze manier wordt het echt een topvakantieland.

Wij hebben vanmorgen rustig aan gedaan. Beetje in de pensioenstand, zal ik maar zeggen. Dit heb ik trouwens vanmorgen ook officieel geregeld, zodat als straks het salaris ophoudt met binnenkomen, ik dan toch geld krijg. Blijft een rare gedachte, maar het zal wel wennen.

Vanmiddag toch de fietsen even gepakt en een rondje van twee uur gemaakt. Via het plaatsje Lisdoonvarna in de richting van The Burren gefietst.

Het ging alleen maar omhoog, maar die e-bikes slepen je overal doorheen. Maar zoals iedereen wel weet: als je lang naar boven fietst, gaat het uiteindelijk toch weer naar beneden. Dan moet je beginpunt natuurlijk wel ook je eindpunt zijn. Eenmaal boven was het schitterend. Een rustig gravelpad en tussen de ruige rotsen door.

Dat omhoog fietsen kostte toch meer energie dan verwacht, dus toen we terug op de camping waren, zijn we allebei in slaap gevallen. Rond 19.30 uur werden we wakker. Heike heeft snel een topmenu op tafel getoverd en we hebben op de iPad de eerste helft van Engeland – Argentinië gekeken.

Voor de tweede helft zijn we naar Doolin gefietst en hebben we een pub gezocht die niet de temperatuur van een sauna had. Gevonden, want deze pub had erachter ook een biergarten. Het zat helemaal vol, maar we hebben toch nog een plekkie kunnen krijgen. Even voorzichtig aan mijn buurman gevraagd of ik mocht juichen en zo ja, voor welk team. Het bleek dat het publiek redelijk in evenwicht was, maar dat Ieren per definitie NIET voor Engeland zijn. Goed om te weten.

Tot de 87ste minuut leek Engeland historie te gaan schrijven, maar de loepzuivere voorzet van Messi werd in blessuretijd door Julián Álvarez super ingekopt, waardoor het 2-1 voor Argentinië werd. En iedereen ging weer door met z’n leven.

Ik had al eerder gemeld dat we in Doolin zijn voor de livemuziek in de pubs. Dat viel een beetje tegen, maar uiteindelijk kwam er bij J. O’Connor geluid uit het pand.

Het was weer net zo’n setting als eergisteren. In het midden van de pub een tafel waaraan een paar (oudere) mensen met instrumenten zaten. Veel lege bierglazen op tafel; na elk nummer hebben ze pauze, praten ze met elkaar en dan zet er iemand wat in en iedereen speelt het Ierse riedeltje wel mee. Wat wel heel bijzonder is, is dat als de gitarist alleen gaat spelen en zingen, er een ‘sssttttt’ uit het publiek klinkt, de hele pub stil is en naar zijn muziek luistert. Tussen de nummers door mochten wij dus ook praten en dat deden we met een Nederlands stel, met wie we wat Ierland-tips uitwisselden.

Rond middernacht waren we weer op de camping. De track & trace-code gecheckt: mijn pakje heeft Amsterdam verlaten en is onderweg naar Shannon. Klinkt goed!